Jakich papug lepiej nie kupować?

Pojawienie się pierzastego przyjaciela w domu, to przeżycie równie ekscytujące, co pojawienie się kota, psa, fretki czy chomika. Jednak, jak w przypadku każdego innego zwierzęcia, na starcie trzeba przygotować się merytorycznie. Jeśli ktoś jest alergikiem – pojawienie się papugi może przynieść problemy. Podobie, jeśli ktoś pali papierosy w mieszkaniu. Wówczas warto dwa razy się zastanowić, czy warto.

Jak w przypadku innych zwierząt, dużo bezpieczniej jest kupować ptaki od odpowiedzialnych hodowców, którzy znają rasę, dbają o mioty, a ich zwierzęta nie są – po prostu – chore lub uszkodzone. Dobry hodowca także szuka dobrego domu dla swoich podopiecznych. Ma wiedzę, potrafi odpowiedzieć na wiele pytań, a nie zależy mu jedynie na „opchnięciu” zwierząt.

Kupując papugę warto zwrócić uwagę na kilka elementów. Po pierwsze: oceniamy jej zachowanie. Jeśli papuga rzuca się po klatce, uderza w żerdzie i kraty, to może świadczyć o tym, że przeżywa ogromny stres. A to z kolei znak, że nie miała kontaktu z człowiekiem (najprawdopodobniej nie była wykarmiona ręcznie). Jeśli jest osowiała, ma opuszczoną głowę, nie chce opuszczać klatki, nie reaguje na człowieka – może oznaczać brak socjalizacji lub chorobę. Zdrowe, socjalizowane papugi, chętnie wychodzą z klatki i akceptują dotyk obcego człowieka, często domagając się pieszczot.

Jeśli chodzi o wygląd, to sygnałem niepokojącym są braki w upierzeniu. Najprawdopodobniej taki ptak cierpi na jakąś dermatologiczną chorobę lub jest źle karmiony. Wyskubywanie piór oznacza problem natury psychicznej. To nic innego, jak autoagresja i częsty tekst, że dany gatunek tak po prostu ma, jest kłamstwem.

Papugi warto kupować nie z woliery lub z papugarni, a od hodowcy, bowiem to właśnie bezpośredni kontakt podczas np. karmienia ręcznego, pozwala na zbudowanie relacji z człowiekiem. Plus dobrzy hodowcy mają ogromną wiedzę na temat ptaków. Warto także kupować papugi w tzw. sezonie, czyli w okresie wakacyjnym. Okres lęgowy rozpoczyna się wiosną, zatem latem młode są juz gotowe do adopcji.

Jeśli chodzi o oswajanie papug, to niektóre są bardzo oporne, nawet w stałym kontakcie z człowiekiem. Żako, aleksandrett i większość długoogonowych papug australijskich można oswoić tylko wówczas, gdy są jeszcze młode. Odwrotnie w przypadku ar, kakadu i niektórych amazonek – je się oswaja w starszym wieku. Rozelle nie nadają się do oswojenia.

Początkujący hodowca papug, zanim w jego życiu zagości pierzasty przyjaciel, musi odpowiedzieć sobie na kilka pytań. Papugi mają różne potrzeby i warunki, w których żyją. Różnią się także charakterem.

Pamiętaj, że papugi potrafią być hałaśliwe. O ile Ty może przyzwyczaisz się do ich „gadania”, tak sąsiedzi mogą się denerwować. Papugi wymagają uwagi. Niektóre gatunki nienawidzą samotności i jeśli właściciel często jest poza domem, wówczas warto przemyśleć zakup dwóch ptaków. W ten sposób będą miały towarzystwo. Niektóre papugi są łagodne i bez problemu odnajdą się w domu z dzieckiem. Niektóre zaś – bywają charakterne. Te potrzebują dominacji. No i miejsce. Duże papugi wymagają większej przestrzeni. Niektóre gatunki wymagają szerokich klatek, inne – wysokich. Każdy gatunek ma swoje „wymogi”, jeśli chodzi o akcesoria. Jedne wolą liny, a inne – huśtawki.

Zatem co polecamy? Amazonki – szczególnie dla osób, które nie mają dużo czasu. Papużki nierozłączki, faliste – popularne i na ogół: bezproblemowe. Z kolei żako i kakadu – wymagają sporego  nakładu czasu.

Pamiętajmy, że papugi to zwierzęta, które w dobrych warunkach i przy dobrej pielęgnacji potrafią żyć bardzo długo. Nietrafiony wybór gatunku lub złe warunki życia, które nie są przystosowane do konkretnych papug, pogorszą jej komfort życia.