Zacznijmy od najważniejszej sprawy. To kluczowe! Pod żadnym pozorem nie należy zabierać wiewiórek do domu, z ich naturalnego środowiska. Warto to podkreślać, bowiem wiewiórki domowe, czyli na ogół wiewiórki syberyjskie, coraz częściej zaczynają z nami mieszkać. Chcąc wybrać to zwierzę na pupila domowego, decydujmy się tylko na takie, które pochodzą z hodowli i przeznaczone są do życia w warunkach mieszkalnych.

Wiewiórka domowa, czyli burunduk, to niewielki gryzoń, mający około 150 g. Jego długość ciała to 25 cm, z czego aż 18 to ogon. ich futerko jest przyjemne w dotyku, puszyste, na grzbiecie ułożone w brunatno-szaro-białe pasy, a od strony brzucha jest białe lub jasnożółte. Niewielka głowa, czarne oczy, zaokrąglone uszy, chwytne łapki i torby policzkowe, w których wiewiórki magazynują jedzenie – tak wyglądają wiewiórki domowe.

W domu wiewiórki otrzymamy w odpowiedniej wielkości klatce. Musi być ona dość spora: podłoże 1×1 m oraz około 2 metry wysokości, to idealny wymiar dla tego zwierzaka, który bardzo lubi ruch. Wiewiórki należy też wypuszczać „na mieszkanie”, na co najmniej godzinę dziennie, by mogły swobodnie pobiegać. Wtedy trzeba zamknąć dokładnie drzwi, okna, a także zabezpieczyć szczeliny, otwory, schować delikatne przedmioty, kable, trujące rośliny, detergenty czy ostre narzędzia.

W klatce przyda się miejsce do spania, 2-3 gniazdka lub budki, drabinki i gałęzie do wspinaczki. Przydadzą się gniazda z trawy, małe amfory, rury z korka, które pozwolą chować się wiewiórkom. No i oczywiście miejsce do załatwiania potrzeb fizjologicznych. W przypadku wiewiórek, które załatwiają je w jednym miejscu, sprawa jest prosta – wystarczy kuweta z piaskiem lub żwirkiem. Spód klatki trzeba wyłożyć trocinami, siankiem, włóknem kokosowym i ziemią, w której zwierzę będzie mogło się kąpać.

Wiewiórki to zwierzęta, które nie powinny być w domach z małymi dziećmi, a także w przypadku osób, które są niecierpliwe. Socjalizacja wiewiórek, może trwać dłuższy czas i wymaga opanowania, spokoju i wytrwałości. Warto wiedzieć, że to nie są zwierzęta, które w typowy sposób integrują się z ludźmi. Niezbyt chętnie bawią się z ludźmi, nie przepadają za pieszczotami, wolą samotne harce. Nie potrzebują też towarzystwa innych wiewiórek.

Przesypiają całe noce, czasami zapadają w sen zimowy i przesypiają kilka tygodni w swoim gnieździe. Nie można im wówczas przeszkadzać.

Jeśli chodzi o wiewiórcze menu, to jedzą one ziarna, nasiona, owoce, orzechy, warzywa. Nie pogardzą też białkiem zwierzęcym i chętnie zjedzą małe ptaki, larwy owadów, np. świerszcze lub chrząszcze, a nawet niewielkie jaszczurki. Można podawać im także surowe lub gotowane jajka i gotowane mięso (oprócz wołowiny i wieprzowiny). Dostępne są gotowe mieszanki dla gryzoni. No i oczywiście świeża woda.