Czasem wydaje nam się, że podsuwając kotu kolejny smaczek, robimy mu przyjemność, że polubi nas bardziej, zapominając, że przekarmianie zwierzaka to ogromny problem, który z czasem może skutkować poważnymi zaburzeniami. Zwierzęta z nadwagą i otyłością mają opuszczone organy, problemy z poruszaniem, żyją często krócej i często cierpią.

Wśród kotów wyróżniamy te, które wychodzą, swobodnie biegają np. po ogrodzie, ale też te, które żyją w czterech ścianach. To nie jest powiedziane, że kot wychodzący nie będzie miał nadwagi, ani że kot domowy ją będzie miał. Wszystko jest kwestią przekarmiania.
Oto główne czynniki prowadzące do nadwagi u Twojego kota:

• monotonny tryb życia,
• nieodpowiednia dieta,
• mało ruchu,
• spowolniony metabolizm (z reguły po 7 roku życia),
• choroby: niedoczynność tarczycy, choroby trzustki, cukrzyca,
• przyjmowanie leków sterydowych lub hormonalnych,
• rasa oraz uwarunkowania genetyczne, np. kot krótkowłosy w typie europejskim jest bardziej narażony na tycie niż inne rasy,
• płeć: kocury są częściej otyłe niż kotki,
• spokojny charakter,
• zabieg kastracji albo sterylizacji.

Chcąc rozpoznać, czy kot wchodzi już w fazę nadwagi, można ocenić jego sylwetkę lub po prostu go zważyć. Jeśli:

• da się „uchwycić” tłuszcz brzuszny,
• nie jest widoczna granica między węższą a szerszą częścią klatki piersiowej,
• brzuch nie jest podwinięty,
• nie widać i nie czuć zarysu kości pod skórą

to możemy uznać, że kot nie ma już prawidłowej masy ciała.

Inny sposób to ocena wg 5-stopniowej skali

1 z 5. kot bardzo szczupły – widoczny jest zarys żeber, talerzy biodrowych, kręgów piersiowych i lędźwiowych, brzuch jest bardzo podkasany (wciągnięty), kości wystają ponad powierzchnię mięśni. Patrząc na kota z góry, odcinek klatki piersiowej i jamy brzusznej jest tej samej szerokości.
2 z 5. kot szczupły – zarys kości jest widoczny, ale nie wystają one ponad powierzchnię mięśni, brzuch jest mniej wciągnięty. Sylwetka oglądana z góry jest zbliżona do tej z punktu 1.
3 z 5. optymalna masa ciała – kości są niewidoczne, za to wyczuwalne są żebra i można je łatwo policzyć, brzuch jest optymalnie podkasany. Oglądana z góry sylwetka – szerokość odcinka klatki piersiowej jest równa szerokości odcinka jamy brzusznej.
4 z 5. nadwaga – obserwując kota z boku widzimy dolny zarys brzucha, który jest na tym samym poziomie lub niższym, co dolny zarys klatki piersiowej. Żebra są trudno wyczuwalne i nie ma możliwości ich policzenia. Patrząc od góry – odcinek brzucha jest szerszy niż klatki piersiowej.
5 z 5. otyłość – żebra nie są wyczuwalne. Patrząc z góry brzuch kota jest szerszy, niż jego klatka piersiowa, patrząc z boku, widzimy głębszy zarys brzucha. (Wygląda to tak, jakby kot miał krótsze kończyny). Taki wygląd jest spowodowany dużą ilością tłuszczu brzusznego.

Kot z nadwagą częściej może zapadać na choroby:

• przeciążenie stawów,
• cukrzyca,
• choroby układu moczowego,
• problemy skórne,
• choroby układu krążenia (nadciśnienie),
• choroby jelita grubego,
• nerwowość.

Odchudzanie pupila to wcale nie prosty proces. Przede wszystkim warto zacząć od badań, czy nasz pupil jest zdrowy. Następnie warto skonsultować się z lekarzem weterynarii i dobrać odpowiednie żywienie. Nie głodzimy pupila, ale też nie dokarmiamy go. Ważna jest także aktywność fizyczna: zabawy, a może nawet spacery. Odchudzanie należy kontrolować, optymalny spadek wagi wynosi ok. 0,4 kg tygodniowo.